Myślę o tym jak to się zaczęło, w tę noc duszną od papierosów i wódki, kiedy powiedziałam "pocałuj mnie jeszcze raz", chociaż miałam powiedzieć coś zupełnie przeciwnego - że to niepoważne, że ja się chyba już nie nadaję na takie sprawy jak miłość. Ale twoje usta były jak z miodowego miąższu, soczyste i gęste od znaczeń, były jakieś jabłkowe posmaki w wężystych ruchach twojego języka; to był pocałunek oszukańczy, zagnieżdżał mnie w tobie na amen i ja, która bałam się wszystkich "na zawsze" i "nigdy" - ja dałam się na niego nabrać. I rano, kiedy wysuwałam się z pościeli pomiętej i słonej od potu, miałam oczy gęste od popiołu, usta nabrzmiałe od ciebie i myślałam o tym, że ta noc została zrobiona po to, żeby złamać mi serducho, podrapać kolana. Że ja muszę od ciebie uciekać. Zabawne, jak bardzo mi nie uwierzyłeś, nasze rozstanie było sklecone tymczasowo z dworcowej tandety, wyświecone farbkami o minionej dacie ważności, nawet niebo gdzieniegdzie łuszczyło się tapetą, nawet ludzie byli trochę pęknięci tak, że było widać, jak wysypują się z nich trociny. Nie, rzeczywistość nie miała żadnego powodu, żeby inwestować w nasze rozstanie czymś trwałym, nie było sensu robić dla niego jakiejkolwiek dobrej dekoracji. Ty też byłeś tylko trochę smutny, niepoważnie zmartwiony, nie inwestowałeś w prawdziwe rozpacze, bo wcześniej ode mnie wyczułeś, że naprawdę nie ma dla nas żadnego wyboru - nasze linie papilarne tworzą przedłużone labirynty, nasze pępki tworzą symetryczne ślimacznice, jesteśmy wytatuowani w sobie i nic nie możemy z tym zrobić. I rzeczywiście, tydzień później leciałam już w ciebie na oślep, zatapiałam się w wielobarwne przestrzenie twoich uśmiechów i gestów, pogrążałam się we wspólnych drżeniach i zachłyśnięciach, brodziłam w porankach gęstych od muśnięć i zdziwień, w wieczorach obrośniętych dotykiem. Kręciło mi się w głowie od wyostrzonej migotliwości kolorów, rzeczywistość stęgła się w utrwaleniu, wszystko było wreszcie zrobione jak trzeba - niebo sprężyście naprężone błękitem, chodniki pozbawione zapadni, zieleń oleiście błyszcząca i świeża. Nie, scenografii naszej miłości nie można było zarzucić niczego - świat westchnął z ulgą i wykrystalizował się w formę zaprojektowaną po to, żeby starczyła na zawsze. Bo my mamy starczyć na zawsze.