Miłość ogarnęła ją tak gwałtownie, że naprawdę sądziła, iż nikt wcześniej nie zgłębił tego uczucia. Gdzie podziewała się miłość w literaturze? Ktoś przecież musiał coś na ten temat napisać, ona jednak tego nie zauważyła. Pora przeczytać wszystko jeszcze raz. Annie Dillard "Państwo Maytree".

Marzenie o porankach - po prostu leżeć obok ciebie, rozciągnięta delikatnie jak gęsty kożuch na mleku, unosić się tak na czasie bez ważniejszego powodu. Albo inaczej - wyplatać te wszystkie rozmowy bez znaczenia, wyplatać ze słów absurdalne girlandy, zrywane nagle głębokimi kaskadami wspólnego śmiechu. I jeszcze - żebyś częściej w roztargnieniu przeczesywał moje włosy palcami, tak bardzo to lubię.

Znajdujesz "Państwa Maytree" na stole i pytasz: "Znowu czytasz Annie Dillard? Mi się nie podobało, chyba nie polubiłem bohaterów albo chodziło o coś innego, nie pamiętam". Należałoby ci teraz wyjaśnić, że uwielbiam sposób w jaki ta książka pcha się prosto w sam brzuch miłości, nieustępliwą potrzebę bohaterów, żeby wydestylować istotę miłości, ten uparty marsz w pytania o sensy i w niemożliwe definicje, ten szeroki rzut życia w przepysznym języku. Ale przecież ja ci to już kiedyś mówiłam.

Ja też chciałabym zrozumieć więcej z tej miłości, ze sposobu w jaki rozciąga się w czasie i zmienia. Czy kiedyś kończy się to wzajemne zdziwnie sobą i czy to na pewno jest coś złego. Chciałabym wiedzieć, czy może trwać na zawsze, czy można pchnąć ją jeszcze dalej, czy mam na to odwagę.

Mówię "Wiesz, kiedy byliśmy młodsi, myślałam, że miłość może w nas coś zmienić, przeprowadzić na jakąś inną stronę, przenicować nas. Wszyscy tak wtedy myśleliśmy. To dlatego wszyscy się zakochiwali w kółko, od nowa, chcieliśmy się wykochać w kogoś innego. Bum, pojawia się miłość i hurra, przestajemy się bać, jesteśmy odważni, mądrzy i tak od razu, na pewno szczęśliwi. A jednak tak nigdy nie było. Nauczyłam się już jednego - miłość wnosi tylko to, co już i tak mamy ze sobą, w dodatku wnosi wszystko, żadnego zostawiania bagaży przed drzwiami. Cały nasz strach, demony, ciemności, lęki, wnosimy to do środka, nawet jeśli tego nie widać na początku, miłość niczego za nas nie załatwi zaocznie. Przez wszystko musimy przejść sami, miłość niczego nie zrobi lepszym, za to my musimy ciągle robić z niej coś lepszego. Jest zupełnie inaczej, coraz częściej myślę, że to uczucie kompletnie bezfunkcyjne, które niczego nie daje. Albo czegoś wymaga. Nie wiem, nie wiem co zrobić z miłością, a jednak myślę, że to jest jakiś dobry pomysł na sens".
Odpowiadasz, że przenikamy się sobą jak dwa przedmioty, które leżały koło siebie przez miliony lat, mówisz o liniach granicznych, których nie potrafisz już wytyczyć. Ostatnio pojawił ci się nowy tik, kiedy się koncentrujesz, chwytasz mostek okularów delikatnie palcem wskazującym i kciukiem, przesuwasz okulary lekko do przodu i cofasz, jakbyś brał nimi rozbieg dla myśli. Lubię znajdować w tobie takie rzeczy, chce mi się uśmiechać za każdym razem, kiedy cię potem na nich przyłapię. Zakreślam to jako roboczą definicję miłości - to szukanie skarbów. Jak wszystko.

Uwielbiam miasto o 4 nad ranem, w tych nieokreślonych, rozmytych godzinach między nocą a rankiem. Oszronione trawniki jak szorstki zarost miasta, srebne od szronu samochody jak błyszczące, brokatowe resztki po wczorajszej gali. Miasto zawinięte w ledwo naruszoną kołdrę ze śniegu, trochę jeszcze wymiętoszone, wczorajsze, a trochę już przeciągające się, dzisiejsze. W tramwajach dziewczęta z rozmazanym makijażem plączą się w obcasach, zniechęcone, lekko pijane. Wracają z imprezy,  znudzone, ale nie zdziwione - nic się nie zdarzyło, ale też niczego się nie spodziewały - poniedziałkowa impreza, bardziej obowiązek niż napęczniały balon możliwości. Czasem prychną jeszcze resztą chichotu, albo przeżują leniwie jakąś nocną plotkę, poprawią fryzury smutno osiadające pod ciężarem nocy. Ale to nic nie pomaga, mają rozmazane kontury, rozlewają się na boki, prawie jakby ich nie było. Obok nich zmęczeni, poszarzali stróże, podkrążeni i opuchnięci, wracają do domu z parkingów i fabryk, w których przez całą noc oglądali małe tranzystorowe telewizory, nawet nie udając, że strzegą jakichkolwiek skarbów. I kilka osób, ściętych z zimna, spiętych - pracują daleko, zaczynają o szóstej. Na Rondzie Rataje widzę staruszkę w odblaskowej kamizelce, dzierżącą z jakimś krzepkim uporem wózek na zakupy - jedzie na giełdę kwiatową, z wyrzucanych resztek ułoży bukieciki na sprzedaż. 

Dopiero patrząc na złe wyniki badań taty, kiedy lekarz wymienia różne niedobre, straszne możliwości, uświadamiam sobie, jak bardzo moi rodzice zmienili się przez lata, jak stali się krusi, delikatni jak skorupka jajka. "Śmiertelni" - takie idiotyczne słowo.